|
Pastorighende lu pintan su sardu fatu de ‘amas in mindas pedrosas, inue, dies giaras e bentosas rocalzos mustran e concas de ‘ardu, e semidas chi cun antigu azardu passan serente ribas maestosas.
Naran de mare e terras ch’an istoria, de pedras chi faeddan cun su ‘entu, de zente sarda e nodidu talentu, de bellesas chi totu an in memoria, de richesas, valores e gloria chi sun de custu Logu fundamentu.
E naran de teracos e signores de vida naturale e istentosa, inue su bisonzu ‘e ognicosa tocat omines, mannos e minores, chi ressignados e chentza clamores totu suportan, finas a sa losa.
E da-e tesu arrivit su padronu a batire culturas e mezoru, a insinzare modas e decoru a chie gia nde tenet, ma indonu, ca paret chentza fortza e a distonu sa lamenta de penas e peoru.
Ma it’ischin de Sardos e Sardigna de custa terra chi no an cumpresu, de cust’ischire antigu ma ofesu e chi totu tenimos in cunsigna, e si nos paret sa sorte maligna cheret ch’ischemas da ite est dipesu.
Tando puite a pianghere ancora lastimende pro cantu ch’an leadu, si mudos o brighende amos lassadu chi pro nois dissignet zente ‘e fora; e pro mudare sa sorte traitora semus gherrende e totu amos gherradu?
Franco Piga, su 10 de Nadale 2010
|