Sussegu
|
|
|
Peraulas chi frimman in s’isetu
o moven pro chircare congiuntura,
signales sun de aficu e bonaura
de su bonu tratare e de afetu,
ch’a su pensare cuntzedin profetu
e sussegu in iscutas de tristura.
Poesias chi fatas pro cantare
a su coro dan fortza e cumpagnia;
e giughen, cun amore e galania
in aèras inue podet bolare,
e mares chi si lassan carignare
in sas undas de paghe e fantasia.
Fozas chi cun su ’entu andan e bolan
e poi, arresas, in terra reposan,
in sa terra ch’abbratzan e isposan
e cun sustantzia noa consolan,
si puru lenas-lenas ispizolan
est de su crescher nou chi si gosan.
Trainos ch’in su currere e falare
la cantan sa cantone antiga e noa,
ma, pasan in su paris a, cumproa
chi sensat ogni arcanu murmutare,
che mente istraca in su tantu pensare
cun sonnu e cun sos bisos faghet proa.
Carenas chi su sole at imbetzadu
e su tempus s’at giutu fue-fue,
como intenden su pesu ’e ogni nue
chi passu-passu an bidu e signaladu,
ma oe, ch’est ammentu su ch’an dadu,
pasan, movinde atentas aterue.
Manos, chi tantu an fatu e produidu,
pro pregare si junghen, tremulosas;
pedinde su reposu e mezus cosas
a chie sempre, dat paghe e cunfidu;
e palpidat su coro, chi transidu,
s’acucat in petorras apozosas.
Franco Piga (Romana ‘SS’) su 2 de ’Ennalzu 2010.
|
| < Prec. | Succ. > |
|---|


