| Pagu de se nd’apretzat su valoresu chi totue bìdet mezus cosa,cun sa gana pretzisa e puntigliosafata de dolorosa bramosia,chentz’ischire s’est visciu o maladias’invidia de benes e amore. Ma, sa natura chi totu at pesaduin su piatu tundu ’e s’istadea,abberu lu teniat in bideasu sentimentu fritu de s’invidia?O manch’issa at cumpresu cust’insidiach’in sun creschere, at s’omine tocadu? Est superbia su primu pecaduchi Adamu cun Eva an cummissu,cando, paris a Deus, e cun Issusi cherian paltire totu cantu.Unu cherrere mudadu in piantugià da-e su comintzu ’e su creadu, Ma su segundu, foltzis pius tristu,est cussu chi Cainu at postu in atu;fit invidia e, pesat cant’at fatupur’essende ch’at Deus perdonadu.Ma da-e tando, nudda est cambiadus’est pro issa ch’an mortu puru a Cristu. Su chi l’at postu in pabilu e iscritupro ch’esserat connota cust’Istoria,a totu nos at dadu sa memoriade sos duos pecados cuntrapostos.In primu los at numenados e postosca sun in vida dolore e cunflitu. Sun sentimentos, sos ch’amos in tema,chi naschen cun s’istintu, già presentes.Ma, in su coro inue sun assenteschie est bintradu: omine o natura?Si puru est beru ch’est cun sa culturach’est naschidu e l’an postu su problema. Franco Piga |