| Pioa chi minetas temporadamira ch’est già coladu su remore,a istroscia ses ruta e cun rigorebetendedi a dirrascu in sos palinzos,e ses falada in baddes e parinzosue fis da-e meda ismentigada. E as pienu rios e trainos,pojos chi da-e sempre fin sos tuos;ma, mira cantu dannu, a sos concluos,in sas campagnas, domos e pinnetas;e ancora murrunzas e minetascovochende istradones e caminos. Ses abba beneita e disizadae nudda t’aggualat in valore,e cun tempus ses bennida appremoregarriga de sa vida chi cuntzedis,ca est tou su mundu chi possedise chi a boltas carignas annuzada. Ma, bisonzat chi s’omine cumpatasin cantu faghet, pensat e disponet,cando, ch’esserat padronu, s’imponetin tretos ue già b’as dissignadu,e già bi sun, o b’as fatu e pintadusas camineras chi cheres e tratas. Ma, b’agatas sas fainas umanas,ca de su logu an peldidu memoria;non pius su rispetu, sa timoriade sa forza chi tue non tratenes,e gai istremas, trazas cussos beneschi fin frutu ’e suore e de matanas. Non tind’istes pioa de falaree non lasses chi molzan sos terrinos,acumpanza serena sos destinosde chie già connoschet tanta pena,ma, beni cun amore, lena-lenae non ti fetas tropu disizare. Franco Piga (Romana ‘SS’) su 16 de abrile 2009 |