| Dia cherrer ischire a canta zentebenit a conca cantu so pensende,o si b’est gia calicunu invententemodos de biazare cun sa mente. Una machina chi movet e ’andatin su tempus passadu e benidore,chi ’olat, chentza sonu ne lugorecomente su disizu la cumandat. Luego fia andadu a visitarecussos chi nd’an pesadu sos nuraghes,sos ch’an iscritu leges e condaghes,e sos chi fin mastros in su pensare. Fia intradu in domos de massajospastores, zente pobera e signores,e bidu furisteris invasorescun totu sos antigos rebisajos. Sas campagnas aìa atraessadupro las bidere ancora semenadas,da-e su sole e laore ninnadasin tretos chi su ’entu at carignadu. E cun carignos, manos agalladasa manada a manada in su messonzu,lestras ain presu, pro bisonzu,mannujos de ispigas sueradas. Però, s’a mie dian preguntareite e cant’at su tempus mezoradu,dia atrogare chi totu est lassadua cantu cheret su fogu brujare. Mi paret de los bidere, annuzados,aiscultende, ma chentza cumprendere,e proende luego a la difenderesa terra fata ’e tancas e cunzados. Mi paret chi nd’intenda s’arrejonufatu de sabiesa ma, atemadu,mustrende terrinu laoraduue non b’at signale ’e abbandonu, nendemi: “su ch’as nadu est una penae cheret chi bi torres da-e nou,ca si non tzapas in su logu touti tocat de tzapare in terra anzena”. Franco Piga su 21 de capidanni 2008 |