| Intretzidu de vida, su manzanubenit in oras ch’iseto ogni die,la ’ido e paret solu pro a miecussa lughe de sole chitulanu,chi narat: mira chi non siat vanusu chi Issu torra est dende puru a tie. Est vida noa, e gai mi l’intendodaboi chi su note ch’est catzadu,cun umbras, chi paritzu s’an leadulassende dudas chi pagu cumprendo,e oriolos, s’a issos m’arrendopoi chi dogni ispera m’at lassadu. Ma como sas timorias reposane da-e me sun frantas e atesu,e che ogni manzanu apo intesuciulos ch’in sa vida curiosan,e de issa, cuntentos si nde gosanca totu ischin e bene l’an cumpresu. Est como chi sa die leat bolucun trinnidos de alas e de frua,chi si giughet s’aera in manu suacun lughe e nuscos chi porrin consolu,su cantu de su primu rusignolue tzirrios de vida cua-cua. Acolla cust’atera die miaregalende promissas risulanas,sas ch’ingalenan penas e matanascun sa connota e diliga majia,ch’est atera e, diversa poesiachi vida cheret e de vida at gana. Tando grazie, Die istimada,puite a mie imberrias ancora,torra pro me a custa matess’orae sempre sias de lughe chintada,finas a cando, goi disizadagiamendedi m’intendes a disora. Franco Piga (Romana ‘SS’)su 15 de capidanni 2008 |